Drabiny
Drabina jest to konstrukcja ułatwiająca pokonywanie wysokości. Składa się ona z 2 pionowych belek – bocznic połączonych belkami poziomymi – szczeblami, czy stopniami. Najczęściej jest wykonana z drewna lub metalu. Drabin drewnianych z reguły nie pokrywa się farbą, aby były widoczne ewentualne wady drewna takie jak pęknięcia, nadgnicia, sęki, czy skośne ułożenie słojów. Ma to olbrzymi wpływ na bezpieczeństwo użytkownika. Drabiny używamy w domu, na budowach, używają jej strażacy na przykład celem przedostania się na wyższe piętra płonącego budynku, czy do studni, do ratowania ludzi uwięzionych pod lodem, albo zrobienia prowizorycznych noszy. Dawniej strażacy używali tzw. Drabiny hakowej. Jak nazwa wskazuje drabina ta była zakończona hakiem, co umożliwiało pokonywanie ścian budynku z wykorzystaniem okien. Najczęściej używano drabin jednobocznicowych. Składały się one z pionowej belki zakończonej hakiem oraz poziomych szczebli. Kolejnym typem drabin hakowych są drabiny dwubocznicowe – są to zwykłe drabiny zakończone hakiem ułatwiającym przyczepienie do otworu okiennego. Występowały też drabiny zakończone dwoma hakami, albo rozdwojonym hakiem. Obecnie tego typu drabin używa się tylko w sporcie pożarniczym. Drabiny mogą mieć wysokość od jednego do kilkudziesięciu metrów, najczęściej są składane, co ułatwia ich transport. Drabina jest też używana jako przyrząd gimnastyczny najczęściej spotykany w szkolnych salach sportowych. Ratownicy używają drabinek sznurowych celem podejmowania poszkodowanych na pokład śmigłowca, również używają jej komandosi, czy policja aby szybko przedostawać się na wyższe piętra budynków, pokonywać mury. Drabiny można spotkać w bibliotekach, czy archiwach. Drabiny są używane jako drogi ewakuacyjne w budynkach, na statkach do przemieszczania się między pokładami. Ciekawym przykładem drabiny jest tzw.
Drabina Jacoba. jest to urządzenie wytwarzające pnący się do góry łuk elektryczny, który efektownie wygląda na pokazach.Konstrukcja urządzenia jest bardzo prosta. Wystarczą do tego 2 druty miedziane lub stalowe wygięte w kształt litery V podłączone do układu zasilania. Najważniejsze jest dobranie właściwej odległości między elektrodami. U podstawy odległość musi być taka, aby iskra mogła swobodnie przeskoczyć. Punkt największej styczności elektrod musi być umieszczony co najmniej 1 cm nad podstawą urządzenia, gdyż łuk elektryczny może uszkodzić ją. Rozwarcie elektrod musi być tak ustawione, aby łuk mógł swobodnie przeskakiwać między nimi. Urządzenie działa na tej zasadzie, że w punkcie największej styczności elektrod następuje zapalenie łuku elektrycznego, co powoduje rozgrzanie i zjonizowanie powietrza. To rozgrzane powietrze unosi się do góry. Pomimo wzrastającej odległości między elektrodami iskra nadal przeskakuje, gdyż rozgrzane i zjonizowane powietrze w postaci plazmy lepiej przewodzi prąd niż zimne powietrze nad i pod łukiem. Do zasilania urządzenia jest potrzebny prąd o napięciu co najmniej 5 kilovoltów i natężaniu 10 miliamper. Jako źródła zasilania można użyć przetwornicy opartej na transformatorze z telewizora.